Wiatr nad Atlantykiem

Ten obraz jest zainspirowany napędzanymi wiatrem niebami, które przemiatają Wyspy Kanaryjskie — pasatami kształtującymi pogodę wysp oraz długimi, rozmazanymi pejzażami chmur, które po sobie zostawiają. Kompozycja jest niemal w całości niebem: gestykulacyjne pociągnięcia błękitu, bieli i cieplejszych akcentów poprowadzone ukośnie przez powierzchnię, każde uderzenie pędzla niosące własne poczucie prędkości.
Obraz opowiada o energii, która zawsze pozostaje poza zasięgiem — wietrze, który czujesz, ale nigdy do końca nie widzisz. Dobrze komponuje się z pomieszczeniami, które mają już w sobie pewien ruch: klatkami schodowymi, kuchniami, wszędzie tam, gdzie statyczność byłaby zbyt cicha.